JAMES KNOX: “Erg speciaal om onderdeel te zijn van de Quick-Step Floors familie”

JAMES KNOX: “Erg speciaal om onderdeel te zijn van de Quick-Step Floors familie”

Tuesday 10 April 2018 - 02:49

JAMES KNOX: “Erg speciaal om onderdeel te zijn van de Quick-Step Floors familie”

De tijd vliegt! Zaterdag sloot ik mijn derde rittenkoers met Quick-Step Floors af. Ik begon in Abu Dhabi, ging vervolgens naar Catalunya en reed afgelopen week in Pais Vasco. Het niveau van de laatste twee koersen was significant hoger dan in Abu Dhabi. Het zijn dan wel min of meer dezelfde renners, maar de koersstijl, het parcours en de lastigheid van de koers is zo anders en lastiger. Ik had het verwacht, dus ik zakte niet af met idee dat ik een makkelijke tijd tegemoet ging.

Na Catalunya was ik redelijk afgedraaid en nu met Pais Vasco in de benen is de tank wel leeg. Beide koersen gaven me echter wel een flinke boost. Ik ben erg ambitieus en wil op een dag meedoen voor winst, maar op dit moment ben ik niet sterk genoeg. Het geeft een goed gevoel om te weten dat ik kon helpen, zelfs al is dat niet eenvoudig. Sommige dagen reed ik echt op mijn limiet om zelfs maar vooraan te blijven en versnellingen te neutraliseren.

Het is een beetje herontdekken van koersen zoals ik overstapte van de junioren naar de beloften. Toen ik die stap maakte, kon ik geen koersen finishen. Nu heb ik deze stap dus gemaakt en kan ik al mijn job doen aan het begin. Aan het einde van de dag word ik sterker, dat is genoeg voor nu.

Mijn volgende koers is de Waalse Pijl, mijn eerste echte klassieker. Ik kijk er echte naar uit en om eerlijk te zijn ben ik er ook een beetje bang van. Het wordt een knotsgekke wedstrijd met veel stress, want de ploeg gaat daar voor een goed resultaat. Na deze koers trek ik naar de Tour de Romandië, waar ik ook naar uitkijk!

Het leven in Cumbria
Ik heb nu enkele dagen vrij na Pais Vasco. In plaats van terug te gaan naar Girona – waar ik de afgelopen 2 jaar heb doorgebracht – ben ik met mijn vader en moeder naar het huis van mijn oom en tante getrokken in de heuvels tussen Tarragona en Valencia.

Mijn ouders leven in een klein dorpje in ten zuiden van Kendal, in het Noord-Westen van Engeland in de county Cumbria. Ik ben daar geboren en getogen. Het is een prachtige plek met een geweldig landschap en mooie outdooractiviteiten. Er zijn geweldige mogelijkheden om te hiken, bijvoorbeeld rond het Lake District National Park. Ik woon slechts 10 – 15 kilometer van Lake Windermere, het grootste van zijn soort in Engeland.

De laatste jaren ben ik er echter maar weinig geweest. Ik reed in 2014 en 2015 voor Team Zappi, zodat we het seizoen doorbrachten in Italië. We hadden een huis daar, waar we met z`n allen verbleven als een soort kleine familie. Ik heb tussentijds wel tijd doorgebracht met familie, maar was het grootste deel van mijn tijd bij de ploeg. In die tijd had ik net school afgesloten en voelde het als een avontuur om mijn droom als profrenner na te jagen. Het was soms ook een reality check. Het was zo anders om lange perioden van huis te zijn en aan te passen aan een nieuwe lifestyle. De ploeg was echter leuk, we reden enkele geweldige koersen en ik beleefde een mooie tijd daar.

 

Settlen in Girona
De afgelopen jaren bracht ik door in Girona. Eerst deelde ik daar een appartement met mijn ploegmaats van Team Wiggins, nu heb ik twee vrienden als roomies. Eentje rijdt voor Wiggins en de ander rijdt bij Trek-Drops.

Girona voelt nu een beetje als thuis, al moet ik de taal nog wel wat beter onder de knie krijgen. Ik heb al veel goede vrienden hier. We hebben een mooie wielercommunity en er zijn altijd mensen om mee te trainen, relaxen of iets anders waar je zin in hebt. Het geeft je een soort van houvast, je weet dat er mensen zijn waarop je kan terug vallen. Dat is erg fijn als je ver van huis bent.

In het verleden vond ik fijn om naar concerten te gaan. Nu heb ik daar minder en minder tijd voor. Ik kan natuurlijk kijken wat er hier in Spanje gaande is, maar dat was iets wat ik altijd deed met vrienden in de UK. We gingen naar Manchester, naar de lokale dingen in Blackpool of Lancaster. Dat doe ik nog graag wanneer ik thuis ben met Kerst of met mijn verjaardag in november. De laatste jaren was ik echter op vakantie rond die tijd.

Vorig jaar november ging ik met enkele vrienden naar Barcelona om het DJ-duo Bicep uit Noord-Ierland te bekijken. Dat was fantastisch! Ik houd ervan om deze dingen te doen in de vakantie. Nu is het seizoen echter in volle gang en wil ik zo snel mogelijk weer koersen!

Onderdeel van iets unieks
Oorspronkelijk zou ik mijn seizoen starten in de Tour of Oman, maar door wat knieklachten kon ik niet eerder starten dan in Abu Dhabi. Ik denk niet dat mijn conditie nu anders was geweest wanneer ik wel in Oman was gestart. Uiteindelijk betekent het dat ik twee weken later aan het seizoen begonnen ben, in augustus of september ga ik daar waarschijnlijk blij mee zijn.

 

Het settlen binnen de ploeg ging erg goed. Natuurlijk is het opwindend om voor de eerste keer in een internationale formatie te rijden. Bij Wiggins hadden we enkele internationale renner – een Fransman en Italiaan – maar dat is niet vergelijken met deze ploeg waar ik de enige native Engels sprekende renner ben. Je ziet veel verschillende culturen en het is interessant om te zien hoe iedereen met elkaar omgaat en communiceert als team. Ik ben blij dat de spreektaal Engels is.

Iedereen heeft mij een warm welkom gegeven. Het is ongelooflijk om onderdeel van zo`n ploeg te zijn met zoveel grote namen. Van sommige renners was ik zelfs een beetje bang om mee kennis mee te maken. Ik was nieuwsgierig hoe ze naar me keken en over me drachten. Ze lieten me echter direct thuis voelen binnen de ploeg. Grote sterren als Gilbert, Stybar, Julian en Bob waren supervriendelijk tijdens het eerste trainingskamp en koersen. We hebben veel nieuwe jongens binnen de ploeg, maar ze hebben ons echt goed geholpen. Dat is een grote factor binnen de ploeg.

Zelfs na slechts drie koersen voel ik dat ik onderdeel van iets ben. Daar bovenop heb je nog de staf, waarvan de meesten hier al vele, vele jaren zijn. De ploeg is een soort instituut geworden. Stafleden komen en gaan niet, ze blijven hier als een soort familie. Dat is redelijk uniek en het is erg speciaal om daar onderdeel van te zijn!

Photo credit: ©Tim De Waele/ Getty Images

Onze wolven

Gerelateerde items